اردیبهشت

اردیبهشت است.اینجا نه بهارنارنج دارد ،نه ارغوان ، نه پیچ امین الدوله. نه اینکه زیبا نباشد ،زیباست.غروبها نیستی که ببینی سرخی آفتاب روی شکوفه های صورتی چه دل انگیز می شود. مردمش می گویند اینجا مثل بهشت شده و با این همه من اردیبهشت را کم دارم.

صبحها که بیدار می شوم هوا ابری است.گرچه تا شب صد بار عوض می شود. از گریه های های اش می بینی تا قهقهه گرم و آفتابی اش. او هم انگار عاشق شده است این ماه.مثل من آن وقتها. مثل ما .که هر روز فال حافظ می خریدیم و یکروزه می رفتیم کاشان تا عطر سنگین باغهای گل مست ترمان کند.

عصرها که برمی گردم همه همسایه ها در خیابانند.یا سگ و گربه هایشان را به هوا خوری آورده اند یا در حال دویدن اند.مادر ولی نیست. قرار نیست با هم چغاله بادام و گوجه سبز بخوریم. قرار نیست برویم نمایشگاه کتاب.قرار نیست روپوش تابستانی بخریم. قرار نیست جا خوش کنیم در تراس خانه هنرمندان و چون هوا هنوز آنقدرها گرم نشده، چای نخورده سردمان شود.

چند روز پیش تولدم بود.دوستان جدید برایم جشن گرفتندش.بدون اینکه خودم بدانم.با کیک و هدیه و رقص و آواز.از دوستان قدیم فقط دو نفر یادشان بود. دو نفر از آنهمه آدم.باور می کنی؟ ازدل برود؟ هنوز باور نمی کنم.

شبها تا دیروقت بیدارم. قهوه می خورم و گزارشی که باید به استاد تحویل بدهم را می نویسم.دو بار مهلت تحویل گزارش را تمدید کرده ام.نمی فهمد که چرا دست و دلم به کار نمی رود.نمی فهمد چرا دلتنگم. نمی فهمد که اردیبهشت است.