زرشک

من فقط به تو اندیشیده ام
زرشک!!!
من فقط عاشق تو بوده ام
زرشک!!!
من از عشق تو گریه کرده ام
زرشک!!!
من اینهمه منتظرتو مانده ام
زرشک!!!
من فقط با تو بوده ام
زرشک!!!

ببین دختره دلش با تو ئه به بقیه چی کارداری ؟
زرشک!!!
من هم چیز خورده ام
زرشک!!!
تو ام خوشبخت می شوی
آب زرشک!!! *



زپرشگ*


کاری مشترک از نیما رچاینا و علیرضا ونکور

آدمک

آدمک آخردنياست بخند
آدمک مرگ همينجاست بخند
دست خطي که توراعاشق کرد
شوخي کاغذي ماست بخند
آدمک خر نشوي گريه کني
کل دنيا سراب است بخند
آن خدايي که بزرگش خواندي
بخدا مثل تو تنهاست بخن

ای دوچشمانت چمنزاران من

توی خواب داشت برام شعر می خوند
توی خواب گریم گرفت
از خیسی اشک از خواب پریدم

غم سگ

ما نا مردمان که هیچ نمیدانیم از غم سگ
ما سگ مردمان که وفا می کنیم مثل سگ
ما که نمی دهدمان جهان محل سگ
ما که پارس می کنیم
ما که رنج می بریم
ما که دم تکان می دهیم

سرپیچی کن

در تاریکی همین دور و برهای بی راه ماه
همیشه تورهای تنیده ی بسیاری گسترانیده اند
عاقل باش
سرپیچی کن از هر چه بود
از هر چه هست
از درها و زدن ها و آری ها و آدمی
از دستور و از گرفتن
از گفتن ... از سکوت
سرپیچی کن از وزیدن باد
از پرده از پنجره از سایه از پاسبان
او که از آشناترین تنگه ها
به منزل امکان رسیده است
حتما نزدیک ترین مقصد زندگی را گم خواهد کرد
دریغا مسیر مستقیم
میان بر بی راه و بی هودگی
او که جهانش از جسارت یکی پشه ی کور کوچک تر است
هرگز لذت عبور از راه های نا آشنا را نخواهد چشید
سرپیچی کن پروانه ی خوش نشین یکی نسترن
عنکبوت ها نیز
گاهی شبیه ما
همزادان همین خرداد خسته اند

سید علی صالحی

فراتر

می تازی همزاد عصیان
به شکار ستاره ها رهسپاری
دستانت از درخشش تیر و کمان سرشار
اینجا که منهستم
آسمان خوشه کهکشان کی آویزد
کو چشمی آرزومند؟
با ترس و شیفتگی در برکه فیروزه گون گلهای سپید می کنی
و هر آن به مار سیاهی می نگری گلچین بی تاب
و اینجا افسانه نمی گویم
نیش مار نوشابه گل ارمغان آورد
بیداری ات را جادو می زند
سیب باغ ترا پنجه دیوی می رباید
و قصه نمی پردازم
در باغستان من شاخه بارورم خم می شود
بی نیازی دست ها پاسخ می دهد
در بیشه تو آهو سر می کشد به صدایی می رمد
در جنگل من از درندگی نام و نشان نیست
در سایه آفتاب دیارت قصه خیر و شر می شنوی
من شکفتن ها را می شنوم
و جویبار از آن سوی زمان می گذرد
تو در راهی
من رسیدهام
اندوهی در چشمانت نشست رهرو نازک دل
میان ما راه درازی نیست لرزش یک برگ

سهراب سپهری

ابریشم سیاه دو چشمت

...

از پله ها بیا
میان نیزه های نور و سپیده
دریاوار
نگاه منقلب را
ویران میانه ی دشت
دشتی که گونه های سوخته اش
چهره ی من است
که گیسوان به دست باد سپرده
دنیا
میان چشم تو خقته ست

ابریشم سیاه دو چشمت
یاد آور شبی زمستانی است
من بی ردا
بدون وحشت دشنه
شادمانه خواب می رفتم
ابریشم سیاه دو چشمت
خانه ی من است
آن خانه ای
که در آن خواب می روم
و می میرم

خسرو گلسرخی