تنهایی

یکی یکی رفتن روزها رو دارم تجربه می کنم. رفتن حس ها رفتن هیجان ها و نشاط ها رو. تنهایی کم کم داره تو وجودم لونه می کنه . مثل یه لکه سیاه کوچیک که روی پیرهن سفیدت می افته و هی به خودت می گی کوچیکه معلوم نیست ولی خب چه می شه کرد لباست سفیده و به چشم میاد. خیلی از این تنهایی هم ناراضی نیستم دارم ازش یاد میگیرم که می شه اینجوری هم زندگی کرد میشه خودت رو از خواب بلند کنی میشه با خودت صبحانه بخوری، می شه با خودت بری دانشگاه، با خودت تمرین حل کنی، میشه باخودت قرار بزاری تو پارک، میشه با خودت پیاده روی کنی میتونی به خودت کادو بدی که امروز پیشرفت کردی تو تنها بودنت و...

به هرحال اینم یک تجربه ایه واسه خودش.